(1.20)
atha vyavasthitān dṛṣṭvā dhārtarāṣṭrān kapidhvajaḥ |
pravṛtte śastra-sampāte dhanur udyamya pāṇḍavaḥ ||20||
hṛṣīkeśaṁ tadā vākyam idam āha mahīpate |
śrīdharaḥ :  etasmin samaye śrī-kṛṣṇam arjuno vijñāpayāmāsety āha—atha ity-ādibhiḥ caturbhiḥ ślokaiḥ | atheti | atha anantaraṁ vyavasthitān yuddhodyogena sthitān | kapidhvajo’rjunaḥ | hṛṣīkeśam iti ||20||
madhusūdanaḥ : dhārtarāṣṭrāṇāṁ bhaya-prāptiṁ pradarśya pāṇḍavānāṁ tad-vaiparītyam udāharati—atha ity-ādinā | bhīti-pratyupasthiter anantaraṁ palāyane prāpte’pi tad-viruddhatayā yuddhodyogena avasthitān eva parān pratyakṣeṇopalabhya tadā śastra-sampāte pravartamāne sati | vartamāne ktaḥ | kapidhvajaḥ pāṇḍavo hanūmatā mahā-vīreṇa dhvaja-rūpatayā anugṛhīto’rjunaḥ sarvathā bhaya-śūnyatvena yuddhāya gāṇḍīvaṁ dhanur udyamya hṛṣīkeśam indriya-pravartakatvena sarvāntaḥ-karaṇa-vṛttijñaṁ śrī-kṛṣṇam idaṁ vakṣyamāṇaṁ vākyam āha uktavān, na tv avimṛśya-kāritayā svayam eva yat kiñcit kṛtavān iti pareṣāṁ vimṛśya-kāritvena nīti-dharmayoḥ kauśalaṁ vadann avimṛśya-kāritayā pareṣāṁ rājyaṁ gṛhītavān asīti nīti-dharmayor abhāvāt tava jayo nāstīti mahīpate iti sambodhanena sūcayati ||20||
 
viśvanāthaḥ : na vyākhyātam.
baladevaḥ : evaṁ dhārtarāṣṭrāṇāṁ yuddhe bhītiṁ pradarśya pāṇḍavānāṁ tu tatrotsāham āha—atheti sārdhakena | atha ripu-śaṅkha-nāda-kṛtotsāha-bhaṅgānantaraṁ vyavasthitān tad-bhaṅga-virodhi-yuyutsayā avasthitān dhārtarāṣṭrān bhīṣmādīn kapidhvajo’rjuno yena śrī-dāśarather api mahānti kāryāni purā sādhitāni, tena mahāvīreṇa dhvajam adhitiṣṭhatā hanumatānugṛhīto bhaya-gandha-śūnya ity arthaḥ | he mahīpate ! pravṛtte pravartamāne | hṛṣīkeśam iti | hṛṣīkeśaṁ sarvendriya-pravartakaṁ kṛṣṇaṁ tad idaṁ vākyam uvāceti | sarveśvaro harir yeṣāṁ niyojyas teṣāṁ tad-ekānta-bhaktānāṁ pāṇḍavānāṁ vijaye sandeha-gandho’pi neti bhāvaḥ ||20||