(1.7)
asmākaṁ tu viśiṣṭā ye tān nibodha dvijottama |
nāyakā mama sainyasya saṁjñārthaṁ tān bravīmi te ||
śrīdharaḥ : asmākam iti | nibodha budhyasva | nāyakā netāraḥ | saṁjñārthaṁ samyag jñānārtham ||7||
madhusūdanaḥ : yady evaṁ para-bala-mita-prabhūtaṁ dṛṣṭvā bhīto’si, hanta tarhi sandhir eva parair iṣyatāṁ | kiṁ vigrahāgraheṇa ? ity ācāryābhiprāyam āśaṅkyāha—asmākam iti | 
tu-śabdenāntar-utpannam api bhayaṁ tirodadhāno dhṛṣṭatām ātmano dyotayati | asmākaṁ sarveṣāṁ madhye ye viśiṣṭāḥ sarvebhyaḥ samutkarṣa-juṣaḥ, tān mayocyamānān nibodha niścayena mad-vacanād avadhārayeti, bhauvādikasya parasmaipadino budhe rūpam | 
ye ca mama sainyasya nāyakā mukhyā netāraḥ, tān saṁjñārthaṁ asaṁkhyeṣu teṣu madhye katicin nāmabhir gṛhītvā pariśiṣṭān upalakṣayituṁ te tubhyaṁ bravīmi, na tv ajñātaṁ kiṁcid api tava jñāpayāmīti | dvijottama iti viśeṣaṇenācāryaṁ stuvan sva-kārye tad-ābhimukhyaṁ sampādayati | dauṣṭya-pakṣe dvijottameti brāhmaṇatvāt tāvad yuddhākuśalas tvaṁ, tena tvayi vimukhe’pi bhīṣma-prabhṛtīnāṁ kṣatriya-pravarāṇāṁ sattvān nāsmākaṁ mahatī kṣatir ity arthaḥ | 
saṁjñārtham iti priya-śiṣyāṇāṁ pāṇḍavānāṁ camūṁ dṛṣṭvā harṣeṇa vyākula-manasas tava svīya-vīra-vismṛtir mā bhūd iti mameyam uktir iti bhāvaḥ ||7||
viśvanāthaḥ : nibodha budhyasva | saṁjñārthaṁ samyag jñānārtham ||7||
baladevaḥ : tarhi kiṁ pāṇḍava-sainyād bhīto’sīty ācārya-bhāvaṁ sambhāvyāntarjātām api bhītim ācchādayan dhārṣṭyenāha—asmākam iti | asmākaṁ sarveṣāṁ madhye ye viśiṣṭāḥ paramotkṛṣṭā budhyādi-bala-śālino nāyakā netāraḥ | tān saṁjñārthaṁ samyak jñānārthaṁ bravīmi iti | pāṇḍava-premṇā tvaṁ cen no yotsyase, tadāpi bhīṣmādibhir mad-vijayaḥ setsyaty eveti tat kopotpādanārthaṁ dyotyam ||7||